Project bag de luxe

Ik schreef al eerder dat ik wat meer op Instagram te vinden ben dan in de wereld van het bloggen. Daar leerde ik het fenomeen 'project bag' kennen: een stoffen tasje waar je alle benodigdheden voor een onderhanden werkstuk kunt stoppen en makkelijk meenemen. Een etui noemden we dat vroeger ook wel :-). Zo'n project bag is natuurlijk leuker dan een plastic zakje (hoewel zo'n plastic zakje beter beschermt tegen regen en omvallende theebekers).

Afgelopen zomer naaide ik met de hand en allemaal fleurige katoentjes een Dresden plate - blok. Een leuk vakantieklusje in druilerig Zweden waar ik dankzij een ziek kind veel handwerktijd had. Dat blok ging mee naar huis en verdween in een kast. Tot vandaag.

Soms heb je zin in een klusje dat niet al te groot is en waar je wat vaardigheden in kunt aanscherpen. Ik spelde het blok op een lapje katoen en quiltvulling, naaide het vast en quiltte het lapje rondom het blok door. Goed om weer eens nauwkeurig te moeten naaien. En een leuke basis om mee verder te werken.

In diezelfde kast (je zou er eens een kijkje in moeten nemen, iedere handwerkliefhebster wordt daar blij!) lag nog een ander lapje, geschikt voor de binnenkant van de te maken project bag. Een paar vakjes leek me ook wel handig. En natuurlijk een rits, zodat er geen haaknaald uit kan vliegen onderweg. Ik had alleen nog een deelbare rits liggen; dat werkt wel makkelijk met inzetten maar is in de praktijk in gebruik soms onhandig - wel handiger dan dat eerder genoemde plastic zakje. Lintjes ter versiering heb ik ook altijd wel liggen, en zo leefde ik me lekker uit.

Na een middagje spelen achter de naaimachine had ik dus een heuse superluxe projectbag. Met handgebakken knopen die ik ook nog vond ik een laatje, en een Deens lintje met centimeter-print. Zo blijft het Scandinavisch.

Ik haak al een tijdje zeshoekjes als fijn klusje tussendoor - uurtje per hexagon, leuk voor een luie avond. En kijk eens hoe mooi de katoentjes, haaknaald en afgehaakte lapjes zo bij elkaar zijn opgeruimd!

Functioneel en leuk. Het lijkt wel een thema voor mij, dit jaar. 

De mooiste reactie op dit werkstuk kwam van mijn zoon van 16. 

'Ga je dat ook echt mee buiten dit huis nemen? '

Fijne dag!

Anita

Nieuwe blouse

Hoe gaat het eigenlijk met de naailes?

Nou.... 

Door al het gekwakkel is daar niet zoveel van terecht gekomen. Wel was ik al gestart met een blousje. En omdat ik dat intussen af heb én een paar keer gedragen heb (een kledingstuk dat ik zelf gemaakt heb en ik heb gedragen! Wauw!) deel ik het vandaag graag even hier.

Ik koos bewust voor een simpel patroon, want de stof die ik wilde gebruiken was nogal lastig. Heel dun, tikje elastisch en doorschijnend. Echte stof om met de lockmachine te gebruiken. En laat ik zo'n apparaat nu bezitten!

Een voorpand met een stolpplooitje, een achterpand, halsbeleg, twee mouwen met een biesje, dat was het wel. Het ingewikkelde zat voor mij in het gebruik van de lockmachine, dat was voor het eerst. 

Het lapje kwam van de lapjesmarkt, uit een grabbelbak. Ik viel voor het groene kleurtje, en maakte me toen (jaartje geleden, zo gaat dat met lapjes) al zorgen om de waarschijnlijk lastige verwerking.

Extra veel voldoening dus, nu het klaar is.

Het patroon is uit een Knip, ook van vorig jaar, oorspronkelijk een jurkje, maar door mij ingekort.

Ik ben er blij mee!

Fijne dag,

Anita

Lockmachine in the house

Zoals de trouwe lezer inmiddels weet, heb ik de liefde voor stofjes & wolletjes met de paplepel binnen gekregen. Mijn moeder naaide al mijn kleding tot ver in de middelbare school. Mijn eerste poging tot zelfstandig naaien herinner ik me nog goed. 

Ik was een jaar of 15, mijn ouders gingen met mijn jongere broer en zus op stap en ik bleef thuis. Eenmaal alleen ging ik aan de slag met een lapje katoen met felroze-zwarte print (de eighties, baby!) en knipte&naaide een bloesje. Ongetwijfeld zat het niet al te degelijk in elkaar, maar ik voelde me geweldig. Als ik er nu op terugkijk heb ik diep respect voor mijn moeder, die, toen ze aan het einde van de dag thuiskwam, niet boos werd over het feit dat ik zomaar aan haar machine zat, in haar naaidoos had gerommeld, haar Knip uit elkaar had gehaald, haar naaischaar had gebruikt... ik weet niet of ik nu die zelfbeheersing zou kunnen opbrengen voor mijn dochter.

Inmiddels heb ik zelf al heel wat kilometers naden naaien achter de rug op mijn eigen naaimachine; eerst een Leeuwenstein, toen een Singer en inmiddels een Janome. 

Pas sinds ik naailes heb, weet ik dat er ook lockmachines bestaan.

En nu.......

Ik was zó nieuwsgierig. 

Hoe gebruik je zo'n machine? Wat voegt het toe? Wat kun je ermee?

Dus toen mijn moeder me attendeerde op de aanbieding van een grote supermarkt twijfelde ik weliswaar nog even, maar kon ik de verleiding niet weerstaan.

Vanochtend ging ik aan de slag. 

Inrijgen viel reuze mee (echt!) en het 'voelde' als een naaimachine. Vertrouwder terrein dan ik dacht.

En toen was het tijd voor het echte testen.

Verschillende stoffen, verschillende instellingen, alle knoppen en hendels uitproberen.

Goed ontdekken wat de effecten zijn van al die knoppen en hendels 

(en dat ook proberen te onthouden!).

Hoewel ik vooraf zo mijn twijfels had of deze machine wat zou kunnen (voor dat geld) en ook met mijn twitter-naaivriendinnen deelde dat dit toch eigenlijk niets kon zijn, is mijn eerste indruk positief. 

Het gebruik is veel praktischer dan ik verwachtte, en de machine voelt degelijk aan. 

Ik heb er naast al deze testranden ook al wat 'echte' naden op genaaid, en dat ging ook prima.

Wat wel een nadeel is: de machine heeft geen vrije arm, dus voor kinderkleding is dat wellicht onhandig. 

Voor nu ben ik zo blij dat ik eindelijk ontdek wat een lockmachine doet en kan.

Heb jij goede tips om nog meer te leren over de lockmachine?
Laat het even weten in de comments hieronder!

Fijne dag!

Anita